Zaman... zaman

Biraz önce bir arkadaşımın paylaştığı şarkıyı dinledim. Şarkı beni lise yıllarıma götürdü. Zamanda yolculuk yaptım. 19 Mayıs gösterisi için bir otobüse doluşmuş, şarkılar söyleyerek futbol sahasına gittiğimiz güne döndüm ve birden gözlerimden yaşlar fışkırmaya başladı. Evet fışkırdı . O yıllardaki bedenimin içine girdim sanki. O günlerdeki enerjimi, umutlarımı, çocukluğumu çok özledim birden. Yılların nasıl geçtiğini düşündüm. Ne çok şey değişti, ne çok kayıplar verdik, ne büyük savaşlardan çıktık, yorgun düştük.
Kariyer planları, 8-18.00 arası çalıştığımız işler, gelecek kaygıları, ilişkiler, beklentiler, hayal kırıklıkları, ayrılıklar, hırslar, öfkeler, sorumluluklar, para biriktirmeye çalışmalar, ev al, araba al, yatırım yap, evlen, çocuk yap, kalabalıklar içinde yalnızlaşmalar, güvensizlikler, vedalar, trafikte kaybedilen saatler, emeklilik günlerini planlamaya çalışmalar ve tüm bu koşuşturmaca içinde denge arayışı, hayatı kendimizce anlamlandırmaya çalışmak, mutlu, huzurlu, sağlıklı ve sevgi dolu bir hayat kurmaya çalışmak, bazen sessizce bir odada oturup zamanı durdurmak istercesine dinginliği yakalamaya çalışmak, tüm toplum kurallarına inat sadece sevmek ve kendimiz olmaya çalışmak.
Bir çocuğun gözleriyle yeniden dünyaya bakabilmek, yeniden çocuk hayallerimi hatırlayabilmek istiyorum. Hangi yaşta olursak olalım yaşama hevesimizi kaybetmeyelim.
Sonsuz yaşam tutkumuz bugün bizimle olsun.