Ben köpeklerden korkardım. Yürürken karşılaştığımda neden ben derdim, gayet keyifli yürüyüşümü neden karşıma çıkıp, beni korkutarak bozuyorsun, hiç huzur yok zaten bana, kadere bak gibi olumsuz inanç ve düşüncelerle kendimi mutsuz ederdim. Oysa köpek kendi yolculuğunda, kendi dünyasındaydı. Benim farkımda bile değildi. Sadece yaşıyordu kendince.
Erkek arkadaşım köpeklere bayılır. Yürürken karşılaştığında öyle mutlu olur ki, mutluluğu bulaşıcıdır. Onlarla konuşur, sever, öper. Çok şanslıdır, karşısına gününü güzelleştiren köpekler çıkıyor olması onu çok mutlu eder.
Algı böyledir.
Hayat algılarımız, bakıç açımız, düşüncelerimizdi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder