Korkularla Vedalaşmak

Birini sevdiğim zaman onu kaybetmekten korkuyorum. Beni terk edip gitmesinden, aldatmasından, onsuz kalmaktan korkuyorum. Sevdikçe hayatımın kontrolünü kaybettiğimi hissediyorum. Kontrolü kaybettikçe korkularım artıyor. Ruhum daralıyor. Boğazım düğümleniyor, kalbim sıkışıyor.
Hayatın en güzel armağanı sevgi, korkularımla bir düşmana dönüşüyor. Yük oluyor sırtımda her gün biraz daha ağırlaşan. Gün geliyor taşıyamayacağımı düşünüyorum bu yükü. Kurtulmak için kaçıyorum sevgimden, korkularımdan kurtulmak için. Oysa korku içimde, en derinlerde benimle yaşamaya devam ediyor.
Hayatımda bir şeyler yolunda gittiğinde, örneğin iyi bir işim, iyi bir maaşım varsa bunları kaybetmekten korkuyorum. Bir sabah uyandığımda her şeyin değişmesinden korkuyorum. Korkular huzursuz ediyor beni, geceleri uykularım kaçıyor. Kabuslar görüyorum. Sevdiklerimi kaybetmekten korkuyorum. Ölümcül hastalıklara yakalanmaktan ölesiye korkuyorum. Ölmekten korkuyorum. Pişman olmaktan korkuyorum. Hayallerimi gerçekleştirememekten korkuyorum.
Korkularımla yüzleşiyorum. Kendime duyduğum sevgi ve sahip olduğum sınırsız gücün farkına vararak, sadece nefes aldığım ''ana'' sımsıkı bağlanmaya çalışarak korkularımdan birer birer kurtulmayı seçiyorum. Ben güçlüyüm. Sevgi doluyum. Şefkatle kendimi kucaklıyorum. Hayatın bana sunacağı her şeyi tüm gerçekliği ile olduğu gibi kabulleniyorum ve korkmuyorum. Korkular beni korumuyor, bana zarar veriyor. Beni huzursuz, mutsuz ediyor. Enerjimi çalıyor. Hayata gülümsüyorum ve korkmuyorum!